صداي گامهاي پاييز
فصل پاييز با همه زيباييها و جلوههاي اهورايياش از راه رسيد و نسيم پر غوغا خبر از برگريزان و مفروش شدن هر كوي و برزن با فرشي از برگهاي زرد و حنايي ميدهد. كوچه و خيابان با هياهوي دانشآموزاني كه با كيف و كتاب و شاخهگلي در دست شادمانه به سوي مدرسه روانند حياتي دوباره مييابد. بهتر آن ديديم كه در وصف اين روزها سري به كتاب درسي خاطرات دور بزنيم و شعر زيبلي چالوس اثر شاعر معاصر «ابوالحسن عليآبادي» را برگزينيم كه هم با استعارات زيبايش بيانگر شكوه اين ايام است و هم بعضي از ماها را به سالهاي دوري ميبرد كه اين شعر زينتبخش كتاب فارسيمان بود.
هنگام خـــــــــــــــزان كه بلبل زار
افسرده و خســـــــــــته با دلي خون
بوسد چو گل آســــــــــــــتان گلزار
تا پاي نهــــــــــــــــد ز باغ بيرون
يك لحظه بر آن كند نگاهـــــــــي
وز سوز درون بر آرد آهـــــــــــي
در راهم و آخرين نگاهـــــــــــــــم
بر خاطرههاي بيشـــــــــــماري است
در هر طرفي گرفته راهــــــــــــــم
نقشي است كه ز رفته يادگاري اســـــت
در ديدهام اشكي و نگاهـــــي است
در سينهام آتشي و آهــــــي است
اي محفل شــــــــــــــــــــــادماني من
اي با دل من چـــــــــــــو درد مأنوس
منزلگه آســـــــــــــــــــــــــــماني من
اي نقش رُخ بهشـــــــــــــت چالوس
از پيش تو مـــــيروم دگر بار
تا بار دگر خـــــــــــــدا نگهدار
هر جا نگـــــــــــــــــــــرم به هر كنارت
از روز و شـــــــــــبي مرا نشاني است
هر تپه و دشـــــــــــــت و جويبارت
يادآور طرفه داســـــــــــــتاني است
اين جنگل و دره و دمـــــــنها
گويند به گوش ما ســـــــخنها
آن جاده كه در شــــــــــــب ماه
ميعادگه فرشتــــــــــــگان است
ما را چه بســـــــــا كه ديده در راه
در هر قدمش ز ما نشــــــــان است
زانجا بگذشتهايم سرمســــــــــت
آرام و خموش و دست در دســـت
آن گوشه كه آن آبشــــــــــار زيبا
كف كرده و نقرهفام و پرشـــــــــور
غوغا و خروش كـــــــــــرده بر پا
دلشاد و گشادهروي و مســــــــرور
بسيار نشســـــتهايم تنها
آرام و ميانمان ســـــخنها
هر وقت غروب محنتافـــــــــزا
خون در دل ابر پاره مــــــــيكرد
او كنار مـــــــــــــــــــــن در آنجا
يك دم به افق اشـــــــاره ميكرد
آنگاه نـــــــــــگاه خيره ما
مــيديد چه نكتههاي زيبا
وقتي كه بنفشـــــــههاي جنگل
با آنهمه لطف رُســــــته بودند
بر دامنه ســـــــبزه چو مخمل
آنجا دو نفر نشســــــته بودند
جان بود كه در كنار تــــن بود
من بودم و دلســــتان من بود
آن روز كه آن درخــــــت پربار
پنهان شده ئر شـــــكوفهها بود
در ســـــايهاش اندر آن چمنزار
گسترده بســــــاط عيش ما بود
هر لحظه نســــــيم عنبرينبو
ميريخت شــــــكوفه بر سر او
آن دامنه كز اوان اســـــــفند
پوشيده ز زنبق ســـــفيد است
وان جاده كوچــكي كه يك چند
در نرگس و لاله ناپديد اســــت
دارند ميان خود ز هر جــــــا
جا مانده نشان پايي از مــــــا
آن گوشـــــه كه رُسته بود هر سو
گلهاي ســـــــفيد و صورتيرنگ
يك روز ز شور در ســـــــــر او
شــــــد با دل من زبان هماهنگ
دل آنچه ز ديگران نهان كـــــرد
آن لحظه زبان بر او عيان كــــرد
