برخي از ويژگيهاي والدين خوب
1) داشتن تبادل عاطفي |
1. والدين نسبت به هم عشق و محبت دارند. 2. فضاي گرم و صميمي و لبريز از محبت را براي فرزندان فراهم ميكنند. 3. در هيچ شرايطي از ارائه محبت نسبت به فرزندان دريغ نميكنند و از كاهش محبت به عنوان يكي از ابزارها تنبيه استفاده نميكنند. 4. از كنترل و تسلط افراطي و دلسوزي بيش از حد كه رشد عاطفي كودك را مختل ميكند پرهيز مينمايند. 5- در ميان اعضاي خانواده تبعيض قائل نشده و گاهي با آنان درددل ميكنند. و... |
|
2) مثبتگرايي |
1. به نقاط مثبت خود بيشتر اهميت ميدهند. 2. به رفتارهاي خوب همسرشان بيشتر ميانديشند. 3. در برخورد با فرزندان همواره به كارهاي خوبشان توجه بيشتري دارند. 4. نسبت به محيط زندگي و اطرافيان نگاه خوشبينانه دارند. 5. با ايجاد شرايط مناسب به ابراز نقاط قوت فرزندانشان كمك ميكنند. و... |
|
3) ارتباط مطلوب |
1. والدين نسبت به هم يكدل بوده و از روابط صميمانه برخوردارند. 2. به فرزندان خود احترام گذاشته و از تحقير شخصيت و انتقاد نابجاي آنان پرهيز مينمايند. 3. با تشكيل جلسات خانواده و مشورت با فرزندان به رشد و اعتماد به نفس و ارزشمندبودن آنان كمك مينمايند. 4. وقت مناسب در اختيارشان قرار ميدهند. 5. به انديشيدن، درك مشكل، پيدا كردن راه حل با كمك همديگر اهميت ميدهند. 6- در وقت مناسب از روش تذكر و يا توبيخ استفاده ميكنند. |
|
4) توجه به امور تحصيلي |
1. والدين با ايجاد فضاي شاد و آرام زمينههاي پيشرفت تحصيلي را فراهم ميكنند. 2. با برنامهريزي لازم، روش صحيح مطالعه را به آنان ميآموزند. 3. با ايجاد شرايط مناسب به ابراز توانائيها و نقاط قوت فرزندشان كمك مينمايند. 4. به منظور اطلاع و ارزيابي از امور تحصيلي پيگيريهاي لازم را به عمل ميآورند. 5. به رفت و آمد فرزندان و دوستان آنها توجه دارند. 6- با اولياء مدرسه در زمينههاي مختلف به ويژه در جلسات آموزشگاهي همكاري دارند. و ... |
|
5) برخورداري از نقش الگویي مطلوب |
1. به ارزشهاي ديني، اخلاقي و خانوادگي پايبندند. 2. در كردار و گفتار خود هماهنگي دارند. (وحدت كردار و گفتار) 3. در شرايط مختلف مراقب رفتار مثبت و مفيد خود هستند. 4. نقاط ضعف خود را پذيرفته و با متانت و صداقت رفتار ميكنند. 5. با رفتار منطقي و متعادل خود سلامت فرزندان را فراهم ميكنند. و ... |
|
6) نقش اجتماعي مؤثر و مطلوب |
1. برنامه منظم و از پيش تعيينشدهاي براي همخواني خواستههايشان از فرزندان و توانائيهاي آنان دارند. 2. درك روشن و عميق از تواناييهاي فرزندان در زمينههاي گوناگون فيزيكي، عاطفي، ذهني يا عقلي، اجتماعي و اخلاقي دارند. 3. بر مبناي توجه به تواناييها و تمايلات فرزندان مسئوليتهاي اجتماعي را تفويض ميكنند. 4. با شركتدادن فرزندان در فعاليتهاي آزاد و متنوع زمينه درك موقعيت اجتماعي و نيازهاي روانيشان را فراهم مينمايند. 5. مهارتهاي اوليه و اساسي زندگي را به فرزندان آموزش ميدهند. 6- در سنين بالاتر نقش تربيتي آنن از يك مصلح و يك هدايتكننده به يك مشاور تبديل ميشوند. و... |